Od wrześniowego szczytu miedź potaniał o prawie 13 proc., jej notowania są obecnie najniższe od czerwca br., a sytuacja na wykresie dziennym sugeruje ryzyko dalszych spadków.

Od końca października sytuacja na wykresie dziennymi miedzi dramatycznie się pogorszyła, chociaż tak naprawdę ta sytuacja zaczęła się psuć jeszcze przed wyznaczeniem w dniu 22 września ostatniego szczytu notowań.

Początkowo było to hamujące momentum trendu wzrostowego, co przełożyło się najpierw na negatywne dywergencje na wskaźnikach, a później na wstępne sygnały sprzedaży. Jednak dopóki kurs pozostawał powyżej wrześniowego dołka w okolicy na 6,357, można było mieć nadzieje, że to zwykły trend boczny. Owszem istniało ryzyko wybicia z niego dołem, ale też były pewne szanse na wybicie góra.

Listopad wszystko to zmienił. Wykres dzienny wybił się poniżej wspomnianego dołka z listopada, przebił 200-dniową średnią i mająca swój początek w sierpniu 2026 roku linię hossy. Do tego doszły mocne sygnały sprzedaży na wskaźnikach i formacja podwójnego szczytu na wykresie. W efekcie strona podażowa uzyskała tak znaczącą przewagę, że droga do dalszych spadków jest otwarta. Szczególnie, że najbliższe wsparcia, jakie tworzą lokalne dołki z maja i czerwca br., nie są zbyt silne.

Na gruncie analizy technicznej miedź aktualnie ma otwartą drogę do spadków w rejon 5,81-5,82. I to będzie minimalny wymiar kary, bo przy tak jednoznacznej przewadze podaży na wykresie, spadki mogą okazać się znacznie głębsze.

Powyższy spadkowy scenariusz zostanie zanegowany dopiero z chwila powrotu notowań powyżej 200-dniowej średniej. Aktualnie znajduje się ona na poziomie 6,31.